Специалисты приступили к реставрации Косовского замка в Ивацевичском районе Брестской области, сообщил журналистам начальник управления по охране историко-культурного наследия и реставрации министерства культуры Беларуси Василий Обламский.
"Началась масштабная реставрация Косовского замка, готова проектно-сметная документация", - сообщил В.Обламский. По его словам, "первая очередь отреставрированного замка должна быть сдана к 2011 году, на 2008 год на проведение реставрации замка выделено из республиканского бюджета Br400 млн, из местного - Br250 млн".
По оценкам представителя Минкультуры, "это будет крупный гостинично-туристический комплекс".
В.Обламский сообщил, что в настоящее время около 40% памятников архитектуры и искусства в Беларуси требуют реставрации. По его словам, около 70% белорусских усадеб также нуждаются в реставрации. При этом он добавил, что "нельзя в одночасье отреставрировать все, на это не хватит даже бюджета республики". "В настоящее время в стадии реставрации находится 32 историко-культурных памятника Беларуси. Планируется, что в 2009 году к ним добавится еще 10 объектов.
В.Обламский сообщил, что реставрация Несвижского замка будет завершена к 2010 году, а реставрация здания Оперного театра в Минске должна быть завершена к 1 января 2009 года. Планируется, что 8 марта 2009 года пройдет первый спектакль в отреставрированном здании театра.
LiveJournal 
RSS
Каментары
“Мона Ліза” і яе фотакопія – гэта дзве вялікія розніцы
Безумоўна, рэстаўрацыя помнікаў – справа добрая, і было б цудоўна мець адноўленым такі помнік, як палац Пуслоўскіх. Было б… Каб у нашай краіне “рэстаўрацыя-рэканструкцыя з прыстасаваннем пад гатэльна-турыстычны/спартыўна-забаўляльны комплекс” не набыла б маштабы нацыянальнага бедства. Чаму тутэйшым “рэстаўратарам” ніхто не патлумачыў, што знос будынка з наступным узвядзеннем наваробнай каробкі – гэта не рэстаўрацыя, а знішчэнне помніка?
КаментавацьТак, я разумею, цяжка патлумачыць людзям, пазбаўленым уяўлення аб культуры і яе ролі ў жыцці чалавека, што навабуд, падзелены на офісныя адсекі, – гэта не тое самае, што будынак XVIII–XIX стагоддзяў. Але тыя, хто прымае рашэнні аб рэстаўрацыі помнікаў, даручае ажыццяўленне гэтага адпаведным людзям і арганізацыям і спадзяецца іх потым выкарыстоўваць як турыстычны аб’ект – яны павінны разумець, што дэманстраваць сапраўдную “Мону Лізу” і дэманстраваць яе фотакопію – гэта дзве вялікія розніцы. За першую грошы будуць плаціць, за другую – не. Ці нехта ўсур’ёз разлічвае, што турыстаў будуць вабіць новыя гатэлі, адбудаваныя на месцы старажытных помнікаў?
Часцяком можна пачуць аргумент – маўляў, будынкі старажытныя, аднавіць іх немагчыма, таму ляпаем новыя каробкі. Падобны аргумент можа сведчыць толькі аб адсутнасці прафесіяналізму ў людзей, якія займаюцца рэстаўрацыяй. Бо ва ўсім свеце рэстаўратары не толькі арыентаваныя на захаванне ўсіх старажытных частак будынку без іх канструкцыйнай змены, але і здольныя гэта зрабіць.
Так, магчыма, мая занепакоенасць рэстаўрацыяй Косаўскага палаца, што мае адбыцца, не мае пад сабой грунту. Магчыма, на гэты раз людзі, якія будуць займацца рэстаўрацыяй сапраўды будуць мець жаданне і здольнасці захаваць усё, што дайшло да нас ад гэтага цудоўнага помніка. Але, на жаль, адзіны погляд на Верхні Горад у Мінску робіць спадзяванні на гэта не тое што мізэрнымі, а проста ніякімі.